Ey ihvan!

Madem Cenab-ı Hak, kemal-i rahmetiyle bizi Kur’an-ı Hakîm’e hizmetkâr kabul ettiğini gösterir bir tarzda bizi muvaffak ediyor.

Biz de merhametine ve inayet ve tevfikine istinad edip o merkez-i nuraninin etrafında mütesanid bir daire-i muhita olmaya çalışmalıyız.

Ve hatt-ı Kur’an’ın ref’ine çalışanları susturmalıyız ve Kur’an’ı unutturmaya niyet edenlerin niyetlerini onlara unutturmalıyız.

Evvelen : Her birimiz evladı varsa lâekall bir veledini, yoksa müstaid başka bir çocuğa Kur’an’ı öğretmeliyiz.

Kendi öğretmese de, öğretmek için himaye ve teşvik vasıtasıyla birisini yetiştirmeli.

(Yirmi Dokuzuncu Mektub’un Üçüncü Kısmı/Dokuzuncu Mesele)

Rumuzat-ı Semaniye (27)